برای تنهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم

یار تنهاماندگان را دم به دم می خواندیم

جمله یاران چون خیال از پیش ما برخاستند

ما خیال یار خود را پیش خود بنشاندیم

ساعتی از جوی مهرش آب بر دل می زدیم

ساعتی زیر درختش میوه می افشاندیم

ساعتی می کرد بر ما شکر و گوهر نثار

ساعتی از شکر او ما مگس می راندیم

چون خیال او درآمد بر درش دربان شدیم

چون خیال او برون شد ما در این درماندیم

                                             مولوی

هزار دشمن....

هزار دشمنم ارميكنند قصدهلاك   

                                        گرم تودوستي ازدشمنان ندارم باك

 

مرااميدوصال توزنده ميدارد

                                  وگرنه هردمم از هجرتست بيم هلاك

 

نفس نفس اگراز بادنشنوم بويش

                                    زمان زمان چوگل ازغم كنم گريبان چاک

 

رود بخواب دوچشم ازخيال تو هيهات

                                     بودصبوردل اندر فراق توحاشاك

 

اگرتوزخم زني به كه ديگري مرهم

                                         وگرتوزهردهي به كه ديگري ترياك

 

بضرب سيفك قتلي حياتنا ابدا

                                   لان روحي قدطاب ان يكون فداك

 

عنان مپيچ كه گرميزني به شمشيرم

                                    سپركنم سرودست ندارم از فتراك

 

تراچنانكه تويي هرنظر كجابيند

                                   بقدردانش خودهركسي كند ادراك

 

بچشم خلق عزيز جهان شود حافظ

كه بردرتونهدروي مسكنت بر خاك

 

در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست.....

دلم شکستی و جانم هنوز چشم به راهت

شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت

در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست

اگر قبول تو افتد فدای چشم سیاهت

ز گرد راه برون آ که پیر دست به دیوار

به اشک و آه یتیمان دویده بر سر راهت

بیا که این رمد چشم عاشقان تو ای شاه

نمی‌رمد مگر از توتیای گرد سیاهت

بیا که جز تو سزاوار این کلاه و کمر نیست

تویی که سوده کمربند کهکشان کلاهت

جمال چون تو به چشم نگاه پاک توان دید

به روی چون منی الحق دریغ چشم و نگاهت

در انتظار تو می‌میرم و در این دم آخر

دلم خوشست که دیدم به خواب گاه به گاهت

اگر به باغ تو گل بر دمید من به دل خاک

اجازتی که سری بر کنم به جای گیاهت

تنور سینه ما را ای آسمان به حذر باش

که روی ماه سیه می‌کند به دوده آهت

کنون که می‌دمد از مغرب آفتاب نیابت

چه کوه‌های سلاطین که می‌شود پَر کاهت

تویی که پشت و پناه جهادیان خدایی

که سر جهاد توی و خداست پشت و پناهت

خدا و بال جوانی نهد به گردن پیری

تو «شهریار» خمیدی به زیر بار گناهت

آی آقا، سفره خالی می‌خری؟؟؟

یاد دارم یک غروب سرد سرد

می‌گذشت از کوچه‌مان یک دوره گرد

دوره گردم دار قالی می‌خرم

دسته دوم، جنس عالی می‌خرم

گر نداری کوزه خالی می‌خرم

کاسه و ظرف سفالی می‌خرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی زد و بغضش شکست

اول سال است و نان در خانه نیست

ای خدا شکرت، ولی این زندگی است؟

سوختم، دیدم که بابا پیر بود

خواهر کوچکترم دلگیر بود

بوی نان تازه هوشم را ربود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خم شده آن قامت افراشته

دست خوش رنگش ترک برداشته

مشکل ما درد نان تنها نبود

فکر می‌کردم خدا آنجا نبود

باز آواز درشت دوره‌گرد

پرده اندیشه‌ام را پاره کرد:

دوره گردم دار قالی می‌خرم

دسته دوم جنس عالی می‌خرم

خواهرم بیرون دوید بی روسری
آی آقا، سفره خالی می‌خری؟؟؟

                          قیصر امین پور

تنهایی...

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید، عکس تنهایی خود را در آب...

آب در حوض نبود

ماهیان می گفتند:

هیچ تقصیر درختان نیست

ظهر دم کرده تابستان بود

پسر روشن آب، لب پاشویه نشست

و عقاب خورشید، آمد اورا به هوا برد که برد

مرا بعشق همی متهم کنی....

مرا بعشق همی متهم کنی به حیل

چه حجت آری پیش خدای عزوجل

به عشقت اندر عاصی همی نیازشد

بذنبم اندر طاغی همی شوی بمثل

نعیم بی تو نخواهم جحیم با تو رواست

که بی تو شکّر زهر است و با تو زهر عسل

بروی نیکو تکیه مکن که تا یکچند

     به سنبل اندر پنهان کنند نجم زحل

هرآینه نه دروغ است آنچه گفت حکیم

            فمن تکبر یوماً فبعد عز ذل
 
                             رابعه قزداري

عشق او...

عشق او باز اندر آوردم به بند

کوشش بسیار نامد سودمند

عشق دریایی کرانه ناپدید

کی توان کردن شنا ای هوشمند

عشق را خواهی که تا پایان بری

بس که بپسندید باید ناپسند

زشت باید دید و انگارید خوب

زهر باید خورد و انگارید قند

توسنی کردم ندانستم همی

کز کشیدن سخت تر گردد کمند
 

                              رابعه قزداري

اي كاش...

 

ای کاش همه می دانستند دنیایی که در آن حجت خدا نباشد جهنمی بیش نیست.

جهنمی که اگر نیک بنگری زبانه های آتش آن را خواهی دید.

آری ای دوست! تا زمانی که بهشت ظهور نکرده است من و تو مقیم جهنمیم...

کاش

 

کاش از روی ترحم گذرد بر دل من

خود بسازد دل ویرانه و تعمیر کند ...

کاش صاحب نفسی همدم این خسته شود

که ز گرمی لبش مسأله تغییر کند ...

اَللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلیِّکَ الْفَرَج

مکه برای شما.....

مکه برای شما،فکه برای من!

        بال نمیخواهم،همین پوتین های کهنه هم

                                         میتوانند مرا به آسمان ببرند

                                           شهید سید مرتضی آوینی

 

درآ که دردل خسته........

درآكه دردل خسته توان درايد باز

 

                                         بيا كه درتن مرده روان درآيدباز

 

بيا كه فرقت توچشم من چنان دربست

 

                                          كه فتح باب وصالت مگر گشايد باز

 

غمي كه چون سپه زنگ ملك دل بگرفت

 

                                            زخيل شادي روم رخت زدايدباز

 

به پيش آيينه دل هرآنچه ميدارم

 

                                       بجزخيال جمالت نمي نمايد باز

 

بدان مثل كه شب آبستن است روز ازتو

 

                                           ستاره مي شمرم تا كه شب چه زايدباز

 

 

بيا كه بلبل مطبوع خاطر حافظ

 

                                         ببوي گلبن وصل تومي سرايد باز

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم....

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
 

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم
 

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد
 

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم
 

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
 

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم
 

ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل
 

بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرق چینم
 

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی
 

که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم
 

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست
 

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم
 

صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز
 

که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم
 

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین
 

اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم
 

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد
 

همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقینم